Lach, reeds gestorven

Je haren stonden steeds dunner,
en dunner, zonder grijs te worden.
Nee, daar was je niet oud genoeg voor.

Je botten werden bros,
op het laatst kon je ook niet meer lopen,
maar het was niet de ouderdom.

Het enige dat bleef was je levenslust,
je bleef vechten, tot het einde toe,
en ondanks de pijnen die je leed hield je steeds je lach.

Die lach herinner ik me nog,
ze staat gegrift in mijn geheugen,
jij bent die lach.

Voor tante Marjo

Tags: Cancer, Death, Terminal disease, Dutch