Lach, reeds gestorven
Lach, reeds gestorven
Je haren stonden steeds dunner,
en dunner, zonder grijs te worden.
Nee, daar was je niet oud genoeg voor.
Je botten werden bros,
op het laatst kon je ook niet meer lopen,
maar het was niet de ouderdom.
Het enige dat bleef was je levenslust,
je bleef vechten, tot het einde toe,
en ondanks de pijnen die je leed hield je steeds je lach.
Die lach herinner ik me nog,
ze staat gegrift in mijn geheugen,
jij bent die lach.
Voor tante Marjo
I.R.A.
I.R.A.
„Te vroeg,” zeiden jullie,
oh ja, het spijt, zo zeer,
maar die spijt,
die spijt is te laat.
Genoeg was het al na de eerste,
voor de eerst bom.
Genoeg? Nee, te veel.
Te veel leed, te veel tranen.
Foto's in een plakboek
Foto’s in een plakboek
Foto’s kijken in ene plakboek.
Turen naar mensen,
onbereikbaar ver,
maar onwerkelijk dichtbij.
Verwonder je niet over al die mensen,
ze waren echt. Geen loze beelden,
maar verloren geschiedenis in de hoeveelheid.
Persoonlijkheid, maar dan zonder persoon.
Onveranderlijk zie je alles veranderen,
schok voor schok, geen vloeiend verloop.
Om even later uit de werkelijkheid te verdwijnen,
vervangen door een ingehaalde toekomst.
Huil maar!
Huil maar!
Huil maar!
Breek de kettingen die jouw hart verankerden,
met je tranen.
Huil maar!
Was alle nare herinneringen uit jouw hersenen,
met je tranen.
Huil maar!
Tot je rood gezwollen ogen niet meer zien
wat je pijn deed.
Huil maar!
At your bedroom window
At your bedroom window
Let me sing my song
at your bedroom window
about love stronger than Romeo’s.
Let me sing my song
about dreams never fulfilled,
but always dreamt.
Let me sing my song
at your bedroom window.
For You
For You
Do you ever see the starlight,
that twinkles in my eyes,
when I talk to you?
Do you ever hear the song,
that I sing in the moon-filled night,
when I think of you?
Do you ever find the love,
that is hidden in everything I do,
in everything I do for you?